Przypominam sobie miasto świętujące
  Dech nam zapierało słońce tego dnia
  Słyszę krzyki, śmiechy i orkiestry grzmiące
  Wszyscy tu szaleją, a dokoła ja
  Zagubiona w tłumie wyrwać się nie mogę
  Ruszam się i brodzę, jak we mgle
  I nagle patrzę, on wskazuje drogę
  I w objęcia jego fala rzuca mnie.
  
  Popędzani wielką falą, która ciągnie nas i wciąga
  Jedno tuż koło drugiego, przyjmujemy wspólny los
  I śmiejemy się, jedno trzyma się drugiego
  Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.
  
  Popędzana wielką falą wzbierającą i tańcząca
  Tarantelą opętańczą, zaciskając dłoni splot
  To nie wiatr, to już lot, nasze ciała w górze tańczą
  Kiedy tłum niesie nas i upojnie płynie czas.
  
  Iskierkami w jego oczach radość tryska
  W głębi serca jasno, a dokoła szum
  Między śmiechy nagle krzyk mój się przeciska
  Kiedy go wyrywa z objęć moich tłum.
  
  Popędzana wielką falą, która ciągnie nas i wciąga
  Jedno z dala od drugiego, miotam i wykłócam się
  Jego śmiech, wołam, a to śmiech kogoś innego
  Tłumię łzy, ściągam brwi, wykrzykuję ból i gniew.
  
  Popędzana wielką falą, wzbierającą i tańczącą
  Tarantelą opętańczą, zaciskając wściekle pięść
  Wciąż pozwalam się nieść i przeklinam tych, którzy tańczą
  Ten, z którym złączono mnie rozpłynął się.