Po co mi czuć w
   czekaniu dreszcz,
   zastygać, gdy
   niedoskonała to poza?
   Bezczynnie drwić
   z bezscennych dni,
   bezczynnie kpić,
   choć w głębi duszy pożar?
  
   REF.
   Na dnie, po rękojeść na dnie tkwi
   na dnie, to co w sercu wbiłeś mi.
  
   Po co mi tkać
   misternie coś
   z okruchów, jak
   nic z tego mi nie przyjdzie?
   I spieszyć się
   i gonić noc,
   by skończyć nim
   w zenity słońce wzejdzie?
  
   W letargu otępiały wzrok
   i ciągle jeden, jeden krok
   do domu.