Niespokojny rozszumiały żywioł
   Każe płonąć, przygasać i tęsknić
   Wśród dni krętych ile nowych klęsk nieść
   Które z nagła wiatr złowieszczy przywiał
  
   Dni się piętrzą, wzbierają i przeczą
   Krajobrazom, które w głębi płoną
   Nad szkarłatem, nad falą skłębioną
   Suną z wolna ciemne chmury przeczuć
  
   Dzwoni błękit za kratą gałęzi
   Lecz od cieni pełzających czarno
   Trudno ciężkie gałęzie odgarnąć
   Ciężko słowa zbuntowane więzić.