Nad grobem stryja, wiatr cicho zdradza mi
  jego moc.
  On idzie do mnie...
  Czuję chłód.
  Tak tu dziko, że...
  nawet Jezus ukrył się.
  Nad bramą grobu zawisł cień.
  - Ej!
  - Ty kto?
  - Śmierć.
  Jad zgniłych trupów tnie skronie, żre mi mózg, oczy, kark.
  Na głowie wyrósł kozi róg.
  Kim ja jestem?
  Mam już wilczy wzrok i ostre kły.
  Jak mój dawno zmarły wuj.
  Taki sam koniec czeka mnie?
  Prosto w pierś wbili mu sztylet.
  Uszła krew.
  Nad grobem stryja,
  wiatr cicho zdradza mi stary wiersz
  - kod zaklęcia, klucz do gier.
  Kur już zapiał.
  Z ust ziemi zbliża się długa noc.
  Czas bym ostrzył rdzawy nóż.
  Taki sam koniec czeka Cię.
  Prosto w pierś wbiję ci sztylet,
  zemszczę się.
  - Ej!
  - Ty kto?
  - Śmierć.