Żeby nam się chciało chcieć,
  od nadziei kwit w kieszeni mieć,
  na pojutrze.
  Żeby serca nam nie ściskał żal,
  kiedy wiosny odlatują w dal
  coraz krótsze.
  Żeby nie raniły drzazgi łez,
  pod powieką.
  Żeby grając w ciemno wygrać też,
  na swój żeton.
  By samotnie nie przepijać klęsk,
  mieć miłości łyk i wiary kęs.
  Żeby nam się jeszcze chciało,
  chociaż to tak mało jest.
    Graj harmonio, trzymaj ton
  dla wytwornych byłych żon.
  Dla tych chłopców z deszczu,
  po czterdziestce,
  którym nie wychodzi, ale
  ciągle młodzi są.
  Grajcie skrzypce na trzy pas
  bo za lipcem luty gna.
  Para mknie za parą,
  w dal za dalą.
  Posiwiała mała, co na disco
  wczoraj szła.
    Żeby nam się jeszcze chciało tak
  podnieść żagle, gdy zawieje wiatr
  w pełni lata.
  Jeszcze raz przypomnieć sobie film
  o tym dworcu, co dla dwojga był
  całym światem.
  Żeby pies pod naszym dachem deszcz
  mógł przeczekać.
  By samemu moknąc trafiąc gdzieś
  na człowieka.
  By na łańcuch nie zamykać drzwi,
  a nie wchodzić tam, gdzie rozum śpi.
  Żeby nam się jeszcze chciało
  choć tak mało mamy dni.
    Graj harmonio...
    Graj muzyko. Jest jak jest.
  Czas umyka i my też.
  Tylko mgły za nami.
  Mgły za mgłami,
  a ty graj muzyko,
  póki jeszcze grać nam chcesz.