Kiedy się dziwić przestanę
  Gdy w mym sercu wygaśnie czerwień
  Swe ostatnie, niemądre pytanie
  Nie zadane, w połowie przerwę
  Będę znała na wszystko odpowiedź
  Ubożuchna rozsądkiem maleńkim
  Czasem tylko popłaczę sobie
  Łzami tkliwej, głupiej piosenki
  By za chwilę wszystko, wszystko zapomnieć
  Kiedy się dziwić przestanę
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, po mnie
    Kiedy się dziwić przestanę
  Zgubię śpiewy podziemnych strumieni
  Umrze we mnie co nienazwane
  Co mi oczy jak róże płomieni
  Dni jednakim rytmem pobiegną
  Znieczulone, rozsądne, żałosne
  Tylko życia straszliwe piękno
  Mnie ominie nieśmiałą wiosną
  Za daleko jej będzie do mnie
  Kiedy się dziwić przestanę
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, po mnie
    Kiedy się dziwić przestanę
  Lżej mi będzie i łatwiej bez tego
  Ścichną szczęścia i bóle wyśmiane
  Bo nie spytam już nigdy - dlaczego?
  Błogi spokój wyrówna mi tętno
  Gdy się życia nauczę na pamięć
  Wiosny czułej bolesne piękno
  Pożyczoną poezją zakłamię
  I nic we mnie, we mnie, nic koło mnie, koło mnie
  Kiedy się dziwić przestanę
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, będzie po mnie
  Będzie po mnie, po mnie