To będzie noc w głębokim śniegu
   Który ma moc głuszenia kroków
   W głębokim cieniu co przemienia
   Ciało na dwie kałuże mroku
   Leżymy powstrzymując oddech
   I nawet szept najlżejszy myśl
  
   Jeśli nas nie wyśledzą wilki
   I człowiek w szubie co kołysze
   Na piersi szybkostrzelną śmierć
   Poderwać trzeba się i biec
   Po blasku suchych krótkich salw
   Na tamten upragniony brzeg
  
   Wszędzie ta sama ziemia jest, naucza mądrość
   Wszędzie człowiek białymi łzami płacze, Matki kołyszą dzieci
   Księżyc wschodzi i biały dom buduje nam
  
   To będzie noc po trudnej jawie
   Ta konspiracja wyobraźni
   Ma chleba smak i lekkość wódki
   Lecz wybór by pozostać tu
   Potwierdza każdy sen o palmach
  
   Sen przerwie nagle wejście trzech
   Wysokich z gumy i żelaza
   Sprawdzą nazwisko sprawdzą strach
   I zejść rozkażą w dół po schodach
   Nic z sobą zabrać nie pozwolą
   Prócz współczującej twarzy stróża
  
   Wszędzie...
  
   Helleńska, rzymska, średniowieczna
   Indyjska, elżbietańska, włoska
   Francuska nade wszystko chyba
   Trochę weimarska i wersalska
   Tyle dźwigamy w sobie ojczyzn
   Na jednym grzbiecie jednej ziemi
  
   Lecz ta jedyna, której strzeże
   Liczba najbardziej pojedyncza
   Jest tutaj gdzie cię wdepczą w grunt
   Lub szpadlem, który hardo dzwoni
   W tęsknocie zrobią spory dół