Gdy razem szli, objęci w pół
  tak nietykalni jak profil chmur
  w jej oczach żal i ogień w nim
  gdy nietykalni przez miasto szli
  mieli świat u swych stóp, głowy pośród chmur
  te obloki niosły ich, setki spojrzeń złych
  ciężkich jak tony słów, chciałeś ścišgnać je w dół
  gonił ich zimny wzrok, kobiet w kwiecie lat
  gdy tak pięknie zwiewni szli
  milość lustrem jest, w nim sie odbija nasz
  podziw, smutek i gniew
  
  Cóż scena jakich sto, kto zwyciężył szare tło
  z nich wspomnień ledwie garść
  kurz to nie popiół z cieniem szans
  zerwij płaszcz, ramieniem otul ją
  wróć w relacje sam na sam,
  znam w mieście tyle miejsc dla nietykalnych jak my
  
  znów idą, spójrz
  objęci w pół tak nietykalni jak profil chmur
  w jej oczach żal i ogień w nim
  tak nietykalni jak nasze sny
  znowu świat jest u stóp
  głowy posród chmur
  to obłoki niosą nas
  zanim przyjdzie znów deszczem opadać w dół
  wsród pretensji i skarg
  mocno chwyć moją dloń, włosy rzuć na wiatr
  cały świat jest dzisiaj w nas
  smiało wychodź z mgły sprobuj przez chwilę być
  nietykalnym jak my
  
  ...
  mocno chwyć moją dloń, włosy rzuć na wiatr
  cały świat jest dzisiaj w nas
  smiało wychodź z mgły sprobuj przez chwilę być
  nietykalnym jak my