Zmęczone cichnie miasto
  Śnieg biało prószy ciszą
  Nad ciemnym brzegiem rzeki
  Dwa światła w mroku błyszczą -
  
  Pod strzaskanym murem wiatr kołysze znicz
  Już nie wrócą chłopcy, którzy mieli przyjść
  Ostro słychać buty, w rytm uderza krok
  Idą tak w pamięci już trzydziesty rok
  
  A obok na parterze
  Świeżego jeszcze bloku
  Zabłysło pierwsze światło,
  W pogodny ludzki sposób -
  
  Pod strzaskanym murem lekko przygasł znicz
  Czyżby czas już przyszedł, który może przyjść?
  Ścichnie echo strzałów, pamięć zatrze mrok
  Zamiast marszowego zwykły zabrzmi krok...
  
  To już inne miasto, myśli sobie znicz,
  Gdy mnie zapalano, strach tu było przyjść,
  Teraz pierwsze okno, później innych rząd...
  Obco się tu czuję, chciałbym odejść stąd.
  
  Nadleciał wiatr od wisły,
  Firanką zafalował,
  Rozpoczął dialog świateł
  Zaczęła się rozmowa
  
  Pod strzaskanym murem szybko miga znicz,
  Jak ci moi chlopcy mocno chcieli zyc
  Spieszy się do domu, wydłużywszy krok,
  Tak co dzień od nowa, przez okrągły rok.
  
  Od okna światło szepcze
  Ciepłymi strumieniami,
  Ogrzejże się w tym cieple, jesteśmy sąsiadami.
  
  Zmęczone cichnie miasto,
  Śnieg biało prószy ciszą,
  Nad ciemnym brzegiem rzeki
  Dwa światła mocniej błyszczą...