Odkąd dni, idziesz sam
  Ciągły ból, jak napięty łuk
  Ciągły pęd, cały świat u stóp
  Gwiezdny bruk kopyt niesie stuk.
  
  Martwy tłum, z mgieł wyziera śmierć
  W żyłach lód, już nie umiesz chcieć...
  Dławi cię czarny wąwóz dni.
  Noc jak wiersz, kolcem w duszy tkwi!
  
  Młode szumią liście, muskając strzechy chat
  Odbiegłeś stąd daleko, diabeł splątał trakt,
  Miasto cię zwiodło, blichtrem oszukał świat,
  Przegrałeś, przyznaj, przed rozdaniem kart!...
  
  Świta już, pusto dzwoni szkło,
  Dzwoni szkło...
  Gdzie twój żar, ufny oczu blask?
  Roztrwoniłeś, patrz, swój najlepszy czas...
  Piszesz, że żegnać się nie chcesz,
  W pętlę skurczyła się przestrzeń.
  Lecz za okno, bracie, spójrz jeszcze raz
  Isadorę śnieg rzeźbi w powietrzu.
  Tak, ta chwila, to teraz, żyłeś mocno i mocno umierasz!